19. Terugblik: it aint easy, maar gewoon doen

Categories: Oz-thoughts
Tags: No Tags
Comments: No Comments
Published on: 22/01/2012

Terugblik: it aint easy, maar gewoon doen

Vandaag begonnen met een mix van hardlopen en bodyboarden. Heerlijk. De lam-restjes van gisteren met salade in een sandwich opgesmikkeld. God wat ben ik gevoelig voor het bevredigen van Roz’ haar ‘do you want some more?’. En zij is daar weer heel blij om. Kadootjes meegekregen voor Inge en Moos, geloof ik. En iets kleins voor mij. Spullen gingen er net in. Zat wel halve kilo teveel in, dus mijn solar charger tablet in mijn handbagage gedaan. Ingecheckt, boardingpass geprint, pfew alles gaat van een leien dakje. Heb terug gelukkig geen visum nodig (ahum). Ik geef Roz een knuffel en bedank haar voor haar ongelooflijke gastvrijheid. Me echt thuis gevoeld bij haar met alle humor tussendoor om elkaar een beetje scherp te houden.

Ik stap met Gill in de auto en het is intussen 40 graden dus veel hoef je niet te doen om het warm te krijgen. We vieren onze trip nog een keer met alle mazzels die we hebben gehad. We hebben het allebei echt naar ons zin gehad. Ik zeg dat ik nog niet kan zeggen wanneer ik weer terugkom. Focus voorlopig op promotie. Hij zegt dat ik ook met vrouw en kinderen welkom ben, haha. Maar wel graag binnen 10 jaar. Hij zou ook heel graag Inge zien met Moos en met Frank een tripje. Of met zijn allen. We stoppen waar alleen bussen mogen stoppen, maar voordat de aankomende mannetjes in geel er iets van kunnen zeggen, is Gill weg en loop ik het vliegveld in.

Blossom: 17 jaar, maar ziet er uit als een kitten.

In het vliegtuig begin ik naast het kijken van Dolphin Tale (ja, ik heb gehuild), About Schmidt, een Egyptische film en twee documentaires, aan een terugblik op deze drie weken. Wat een enerverende weken! Ik heb alle posts teruggelezen en wil met een paar dingen afsluiten.

Ik heb deze vakantieverhalen vrij spontaan op mijn onderzoeksblog gezet. Dat blijkt zo gek nog niet, want het is zwaar gerelateerd geworden aan mijn onderzoek en mijn positie tov mijn onderzoek.

Ten eerste bestaan de posts zelf uit verhalen en verhalen vormen de kern in mijn onderzoek.

Ten tweede ondervind ik – met hulp van Said – uit eerste hand dat verhalen een eenzijdig beeld opleveren als ze vanuit een ‘hoek’ komen.

Ten derde zie ik dat als dit beeld door een grote groep als ‘waar’ wordt ervaren, je als beeldschepper macht hebt. Alternatieve beelden dreigen namelijk buiten beeld te vallen.

Ten vierde is het bij het begrijpen van een verhaal en het beeld wat dat oplevert belangrijk om je bewust te zijn van de effecten die plaats en tijd hebben op het beoogde beeld van de verteller. Pas dan kun je eventueel een ‘tegenverhaal’ houden of indentificeren (Said, p 75).

Ten vijfde snap ik nu beter hoe het in het nu verbinden van dingen uit het verleden met dingen in het heden een rol kunnen gaan spelen in de toekomst als grondstof voor een nieuwe cyclus. Deze posts bestaan daaruit. Hier moet ik van Dijck op naslaan. Hierdoor kwam ik in mijn aantekeningen ook op de vraag of een canon eeuwig blijft groeien of dat de belangrijke mensen uit een ver verleden langzamerhand vervagen. Mooie visualisatie kan dat worden.

Ten zesde begrijp ik nu deels hoe esthetiek hier een rol speelt. Als de uiting die in het heden tot stand komt niet aantrekkelijk is, wordt het niet opgenomen door de ‘lezer’. En mogelijk ook niet meer door de maker zelf. Als je dat verder doortrekt hebben de ‘meest esthetische’ werken dus het meeste impact. Esthetiek maakt dus ontvankelijk voor het nieuwe. Over een esthetische ervaring legt Said (op p. 63) uit dat iedereen esthetische kwaliteit kan herkennen, maar of dat nou een individuele ervaring of een collectieve is (is esthetische kwaliteit een te definieren iets?) blijft volgens mij een beetje in het midden.

Dit tekstje van Scha sluit hierop aan, hoewel ik niet weet of Said het hier mee eens zou zijn: “De praktijk van de produktie en receptie van kunst in onze samenleving is echter heel anders: kunstwerken zijn materiaal voor een ongelimiteerd proces van esthetische reflectie en interpretatie, waaraan geen regels gesteld zijn. In de woorden van Marcel Duchamp: ‘the spectator makes the picture’. Een gevolg hiervan is dat willekeurig wat als input voor het esthetisch reflectieproces kan dienen; de speciale status van het kunstwerk vervalt.”

Ten zevende merk ik dat ik ook met deze posts ook een kritische houding aanneem tov wat er aan ideeen aan komt waaien van Gill en van mezelf. Ik kan de hele wereld niet veranderen, maar wel beginnen bij mezelf en mijn omgeving. Daar heeft Inge me 12 jaar geleden al op gewezen. Ben benieuwd wat het voor ervaring oplevert voor Gill s hij deze teksten leest.

Ten achtste ben ik ook mijn houding tegenover trots tegengekomen. Vanuit het vele sporten en het doorzetten met het maken – maar ook de inhoud – van deze posts ben ik me ‘meer man’ gaan voelen. ‘Man’ in de zin van zorgen dat ik dingen goed regel, sta voor wie ik ben en wat ik doe. Huis afbetalen, financien op orde, blijven sporten, onderzoek goed op de rails etc. Dat voelt voor mij goed en is bovendien een aantrekkelijk plaatje voor een vrouw. Daarom de woorden ‘meer man’. Zielig doen is niet aantrekkelijk: relationshit (post 3)? jammer dan, duidelijk zijn en doorgaan. Dit alles maakt het mogelijk later te kunnen zeggen: ‘ja dat heb ik toen goed geregeld’. Of ‘ik ben dat toen niet gaan doen om die en die reden’. Ipv ‘dat ging per ongeluk goed.’ Of ‘per ongeluk mis’.

Ten negende weet ik nu dat ik kritisch ben ten aanzien van de kennis die ik wil opleveren en waarom. Meer Mike, zeg maar, in de zin dat ik beter kan uitleggen waarom ik vaak geen standpunt inneem en dat dat ook een standpunt is. In aanvulling op post 9: welke soort, in mijn onderzoek verscholen kennis, draagt niet bij aan een bepaalde machtspositie? Daar kan ik in mijn komende literatuuronderzoek naar gaan zoeken. Dat die vraag nu zo belangrijk voor me is geworden, is daarbij erg fijn.

Ten tiende heb ik gemerkt dat door creatief – of in ieder geval met iets anders dan werk of onderzoek – bepaalde energie een betere plek krijgt. Dit heeft tot gevolg dat voor mijn gewone werk geldt dat goed goed genoeg is. En ik dat ook eerder los kan laten.

Ontzettend fijn dat ik bij Gill, Roz, Amanda en Paul deze ontdekkingen heb kunnen doen. Een mooier begin van 2012 kan ik me niet voorstellen. ‘And it aint gonna be easy’, maar ik ga het wel gewoon doen. Aan het werk, dus.


Share this

No Comments - Leave a comment

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>


Welcome , today is Sunday, 23/07/2017