19. Terugblik: it aint easy, maar gewoon doen

Categories: Oz-thoughts
Tags: No Tags
Comments: No Comments
Published on: 22/01/2012

Terugblik: it aint easy, maar gewoon doen

Vandaag begonnen met een mix van hardlopen en bodyboarden. Heerlijk. De lam-restjes van gisteren met salade in een sandwich opgesmikkeld. God wat ben ik gevoelig voor het bevredigen van Roz’ haar ‘do you want some more?’. En zij is daar weer heel blij om. Kadootjes meegekregen voor Inge en Moos, geloof ik. En iets kleins voor mij. Spullen gingen er net in. Zat wel halve kilo teveel in, dus mijn solar charger tablet in mijn handbagage gedaan. Ingecheckt, boardingpass geprint, pfew alles gaat van een leien dakje. Heb terug gelukkig geen visum nodig (ahum). Ik geef Roz een knuffel en bedank haar voor haar ongelooflijke gastvrijheid. Me echt thuis gevoeld bij haar met alle humor tussendoor om elkaar een beetje scherp te houden.

Ik stap met Gill in de auto en het is intussen 40 graden dus veel hoef je niet te doen om het warm te krijgen. We vieren onze trip nog een keer met alle mazzels die we hebben gehad. We hebben het allebei echt naar ons zin gehad. Ik zeg dat ik nog niet kan zeggen wanneer ik weer terugkom. Focus voorlopig op promotie. Hij zegt dat ik ook met vrouw en kinderen welkom ben, haha. Maar wel graag binnen 10 jaar. Hij zou ook heel graag Inge zien met Moos en met Frank een tripje. Of met zijn allen. We stoppen waar alleen bussen mogen stoppen, maar voordat de aankomende mannetjes in geel er iets van kunnen zeggen, is Gill weg en loop ik het vliegveld in.

Blossom: 17 jaar, maar ziet er uit als een kitten.

In het vliegtuig begin ik naast het kijken van Dolphin Tale (ja, ik heb gehuild), About Schmidt, een Egyptische film en twee documentaires, aan een terugblik op deze drie weken. Wat een enerverende weken! Ik heb alle posts teruggelezen en wil met een paar dingen afsluiten.

Ik heb deze vakantieverhalen vrij spontaan op mijn onderzoeksblog gezet. Dat blijkt zo gek nog niet, want het is zwaar gerelateerd geworden aan mijn onderzoek en mijn positie tov mijn onderzoek.

Ten eerste bestaan de posts zelf uit verhalen en verhalen vormen de kern in mijn onderzoek.

Ten tweede ondervind ik – met hulp van Said – uit eerste hand dat verhalen een eenzijdig beeld opleveren als ze vanuit een ‘hoek’ komen.

Ten derde zie ik dat als dit beeld door een grote groep als ‘waar’ wordt ervaren, je als beeldschepper macht hebt. Alternatieve beelden dreigen namelijk buiten beeld te vallen.

Ten vierde is het bij het begrijpen van een verhaal en het beeld wat dat oplevert belangrijk om je bewust te zijn van de effecten die plaats en tijd hebben op het beoogde beeld van de verteller. Pas dan kun je eventueel een ‘tegenverhaal’ houden of indentificeren (Said, p 75).

Ten vijfde snap ik nu beter hoe het in het nu verbinden van dingen uit het verleden met dingen in het heden een rol kunnen gaan spelen in de toekomst als grondstof voor een nieuwe cyclus. Deze posts bestaan daaruit. Hier moet ik van Dijck op naslaan. Hierdoor kwam ik in mijn aantekeningen ook op de vraag of een canon eeuwig blijft groeien of dat de belangrijke mensen uit een ver verleden langzamerhand vervagen. Mooie visualisatie kan dat worden.

Ten zesde begrijp ik nu deels hoe esthetiek hier een rol speelt. Als de uiting die in het heden tot stand komt niet aantrekkelijk is, wordt het niet opgenomen door de ‘lezer’. En mogelijk ook niet meer door de maker zelf. Als je dat verder doortrekt hebben de ‘meest esthetische’ werken dus het meeste impact. Esthetiek maakt dus ontvankelijk voor het nieuwe. Over een esthetische ervaring legt Said (op p. 63) uit dat iedereen esthetische kwaliteit kan herkennen, maar of dat nou een individuele ervaring of een collectieve is (is esthetische kwaliteit een te definieren iets?) blijft volgens mij een beetje in het midden.

Dit tekstje van Scha sluit hierop aan, hoewel ik niet weet of Said het hier mee eens zou zijn: “De praktijk van de produktie en receptie van kunst in onze samenleving is echter heel anders: kunstwerken zijn materiaal voor een ongelimiteerd proces van esthetische reflectie en interpretatie, waaraan geen regels gesteld zijn. In de woorden van Marcel Duchamp: ‘the spectator makes the picture’. Een gevolg hiervan is dat willekeurig wat als input voor het esthetisch reflectieproces kan dienen; de speciale status van het kunstwerk vervalt.”

Ten zevende merk ik dat ik ook met deze posts ook een kritische houding aanneem tov wat er aan ideeen aan komt waaien van Gill en van mezelf. Ik kan de hele wereld niet veranderen, maar wel beginnen bij mezelf en mijn omgeving. Daar heeft Inge me 12 jaar geleden al op gewezen. Ben benieuwd wat het voor ervaring oplevert voor Gill s hij deze teksten leest.

Ten achtste ben ik ook mijn houding tegenover trots tegengekomen. Vanuit het vele sporten en het doorzetten met het maken – maar ook de inhoud – van deze posts ben ik me ‘meer man’ gaan voelen. ‘Man’ in de zin van zorgen dat ik dingen goed regel, sta voor wie ik ben en wat ik doe. Huis afbetalen, financien op orde, blijven sporten, onderzoek goed op de rails etc. Dat voelt voor mij goed en is bovendien een aantrekkelijk plaatje voor een vrouw. Daarom de woorden ‘meer man’. Zielig doen is niet aantrekkelijk: relationshit (post 3)? jammer dan, duidelijk zijn en doorgaan. Dit alles maakt het mogelijk later te kunnen zeggen: ‘ja dat heb ik toen goed geregeld’. Of ‘ik ben dat toen niet gaan doen om die en die reden’. Ipv ‘dat ging per ongeluk goed.’ Of ‘per ongeluk mis’.

Ten negende weet ik nu dat ik kritisch ben ten aanzien van de kennis die ik wil opleveren en waarom. Meer Mike, zeg maar, in de zin dat ik beter kan uitleggen waarom ik vaak geen standpunt inneem en dat dat ook een standpunt is. In aanvulling op post 9: welke soort, in mijn onderzoek verscholen kennis, draagt niet bij aan een bepaalde machtspositie? Daar kan ik in mijn komende literatuuronderzoek naar gaan zoeken. Dat die vraag nu zo belangrijk voor me is geworden, is daarbij erg fijn.

Ten tiende heb ik gemerkt dat door creatief – of in ieder geval met iets anders dan werk of onderzoek – bepaalde energie een betere plek krijgt. Dit heeft tot gevolg dat voor mijn gewone werk geldt dat goed goed genoeg is. En ik dat ook eerder los kan laten.

Ontzettend fijn dat ik bij Gill, Roz, Amanda en Paul deze ontdekkingen heb kunnen doen. Een mooier begin van 2012 kan ik me niet voorstellen. ‘And it aint gonna be easy’, maar ik ga het wel gewoon doen. Aan het werk, dus.

18. Laatste avondmaal

Categories: Oz-thoughts
Tags: No Tags
Comments: No Comments
Published on: 22/01/2012

Laatste avondmaal

Pfff wat blijf je lang zweten als het echt warm hier is en je hebt net geprobeerd om 9 uur hard te lopen. Amanda is naar de huisarts terwijl ik broodjes maak voor in Fremantle. Afgekort FREO; waarom? Omdat dat cool klinkt. Daar heeft ze een afspraak met haar accountant. Ze verbaast zich over hoe initiatiefrijk en georganiseerd ik ben. Daar verbaas ik me weer over. Ze zegt dat zij meestal alles verzint en regelt, vandaar.

Fremantle is fijn! Leuke mensen leuke winkels. Goede sfeer. Is eigenlijk de eerste keer dat ik van een deel van de stad denk: ja, daar voel ik me wel op mijn gemak. Ik loop een uurtje rond op zoek naar Blundstones, maar die Military Surplus waar ze te vinden zouden zijn, is opgeheven. Mmm, jammer. Ik kan hier wel een dagje rondlopen en -hangen. Ik zie Amanda om 1200 weer en dan doen we de picknick in het park bij de esplanade, het water. Hebben het over Oz in de winter omdat Gill graag een keer naar het noorden wil en dat in de wjnter het fijnst is. Zij reist ook graag in de winter rond, als het overdag gemiddeld 20 graden is Ik zou het ook graag zien als het wast groener is. Maar voorlopig even geen plannen, laat staan beloftes!

We lopen naar de Little Creatures Brewery (bier) en drinken daar koffie en thee (ahum). Ik herinner me dat Gill het had over zelfmoord op het platteland en ik vraag Amanda wat zij daarvan meekrijgt op haar werk en zij bevestigt het verhaal over het platte land, maar ook over China. Ik moet denken aan het gesprek wat ik met Jeff had over dierenpopulaties die zichzelf door o.a. ziekte uitdunnen als ze te groot worden. Zouden de miljarden mensen op deze planeet zichzelf misschien door massale zelfmoord (voor het gemak maar even een collectieve ziekte) kunnen gaan uitdunnen? Ik roep enthousiast dat dat een geweldig thema zou kunnen zijn voor een film. Amanda zegt ‘bad karma’ om daar over te praten, want het zou wel eens kunnen zijn dat de mensen die de film hebben gekeken dat dan ook echt gaan doen. En dan vooral de goeie, analoog aan een boek uit Beethovens tijd waar iemand zelfmoord pleegt door een onbereikbare liefde (das Junge Werter?). Even los van wat goed of slecht is, vind ik het de moeite waard om nog even door te fantaseren. Als het script nou zo in elkaar zit dat alleen de rijken zich zelf om zeep helpen? Amanda stelt dat dat zonde is van alle moeite die erin gegaan is om die mensen op te laten groeien. Dus er moet iets gebeuren waardoor er niet zoveel mensen geboren worden. Waar een kop koffie in deze hitte allemaal toe kan leiden!

Ik kom door die gedachte van een collectieve ziekte ook op de uitspraak van Gill over het Islamitische geloof en het zwaard. Zo’n uitspraak is gevaarlijk. Als veel mensen dat overnemen (geholpen door persoonlijke situatie, plaats, tijd en een scheutje angst) heb je kans op collectieve beeldvorming, stigmatisering en mogelijk nog wat ergers. Uitsluiten. Wij/ zij. Ga zo maar door. En bij dit alles het mogelijke ongelijk niet meer voor mogelijk houdend. Erger nog: niet eens meer denken in termen van ongelijk of gelijk; iets wordt een vanzelfsprekendheid. ‘The axis of eavil’. ‘The weapons of mass destruction’. ‘The islam is spread by the sword’. Of op kleinere schaal in de buurt; daar kennen we er ook genoeg van.

Dan komen Amanda en ik op de uitdrukking ‘kennis is macht’ waarvan een minder voor de hand liggende uitleg is dat als wat jij zegt als kennis wordt geaccepteerd, je op die manier veel in de maatschappij bepaalt. Ook niet nieuw en weer terug bij mijn eerste post van deze peinsvakantie (Said), maar wel met een leuk omweggetje. Als er genoeg tegengeluid is of verschillende soorten kennis op een bepaald gebied aanghangers hebben, blijft het allemaal in balans en blijft er mogelijk dialoog. Maar als een partij ervoor ‘kiest’ dat iets waar is dan houdt het zoeken op.

Met een ander omweggetje kom ik terug bij mezelf en de laatste post. Ik neem vaak geen standpunt in, maar ik probeer wel altijd twijfel te zaaien. Dat is ook een standpunt zegt Amanda. Een keuze voor maar een waarheid en dat is dat die er niet is en ook niet zou moeten zijn (vooral op het sociaal maatschappelijke vlak dan). Dat is denk ik wel wie ik ben (haha toch weer een beetje twjjfel). Vraag is of ik met die eigenschap wel kan promoveren. Het sluit zeker aan bij een of meer van de stromingen (Flyvbjerg, Snowden, etc.). Ik wil me vooral niet direct of indirect door mijn omgeving laten dwingen om een standpunt in te nemen of al te duidelijk te worden. Maar vooral vragen blijven stellen, verschillende perspectieven blijven aanbieden. Voor mezelf maar ook aan anderen. Dat zou betekenen dat ik dat ook bij Gill had moeten doen. Hopelijk bereik ik dat nog als hij mijn posts hier gaat doorlezen, waar hij veel zin in had. Belangrijk is dus nogmaals niet in discussie te raken: ‘ja, maar de Chistenen ook’ etc., maar door te vragen en te vragen om te vergelijken. En misschien te komen tot iets van ‘ik weet het eigenlijk niet, maar wat er af en toe gebeurt is niet goed’. Groepen moeten zich intern kunnen corrigeren als een deel van hen in het verleden missers begaat. Denk aan Australie zelf.

En dat dan allemaal bij die brouwerij, waar je hoofd zonder drankje maar met voldoende hitte ook aardig op hol slaat. Prettig gesprek!

Aan de bar met de brouwketels erachter.

We rijden terug naar huis. En ik bedenk dat ik Perth niet moet zien als stad maar regio met daarin districten. Op zich klopt dat ook wel want ze noemen het zelf suburbs. En dat zijn het ook echt. Ik blijf het wel gek vinden dat we 3 kwartier rijden om een kwart van de stad dooor te komen waar amanda woont. We pikken mijn spullen op en amanda dropt me bij de trein. Om 1600 ben ik thuis bij Gill en Roz en moet ik vertellen hoe het was bij Amanda mef een koffie en een cakeje. Daarna pak ik in en dan gaan we aan de Lamb-roast met Paul en Ja-on plus kids. De tempranillo-malbec gaat open. Mmm. Ik kijk met Gill nog een paar sketches van Monthy Python’s Life of Brian en om 2200 lig ik in bed.

Wat heerlijk om weer even dat schrijven te pakken te hebben!

17. Kortzichtigheid, duidelijkheid en genuanceerdheid

Categories: Oz-thoughts
Tags: No Tags
Comments: No Comments
Published on: 20/01/2012

Kortzichtigheid, duidelijkheid en genuanceerdheid

Jeff kwam langs voor een ‘morning tea’, dwz koffie met iets lekkers. Met hem gehad over de praatjes die we kennen van TedX. We hebben het onder andere over de situaties waarin twee mensen na een korte stilte ineens tegelijk beginnen te praten over hetzelfde onderwerp. Een van de praatjes die hij heeft gezien gaat over hoe mensen met elkaar verbonden zouden kunnen zijn. Een ander over dierenpopulaties die door ziekte of tekort ‘zichzelf’ weer uitdunnen, als de populatie te groot driegt te worden. Maar wij als mensen zijn te slim geworden voor dat soort processen zegt Jeff. Ik vertelde over het boek van Pim van Lommel. Hij kwam bijna te laat op hef vliegveld om naar de mijn te vliegen!

Vandaag de fotos die ik gemaakt heb gekopieerd naar Gills computer. Hij maakt een filmpje van alle footage en fotos die er gemaalt zijn tijdens het tripje.

Daarna zowaar gewerkt aan iets voor een voortgangsgesprek over mijn onderzoek. Best moeilijk want de procedure is niet helemaal helder. Maar ook goed om proberen uit te leggen waar ik precies zit, vandaan kom en heen wil. Toch al snel 4 uur mee bezig en nog niet af. Nog een paar dingetjes toevoegen.

In de trein naar Claremont waar ik Amanda tref nog even in Said gelezen. Word er aan herinnerd dat de oudste universiteiten van de wereld o.a. in de Arabische landen zijn ontwikkeld. En aan het einde van deel 2 benadrukt Said dat ‘Christian, Jewish, and Hindu fundamentalism, which, as extremist political ideologies, have been at least as bloody and disastrous as Islam.’ (p. 51) Is natuurlijk ‘ook maar een opmerking’, maar het steunt in ieder geval mijn gevoel over het gesprek met Gill over de negatieve kanten van alleen het islamitische geloof. In de discussie die daarover hadden (paar posts terug) gingen we daar niet op verder en ik zit me nu af te vragen of ik hem niet weer wil oppakken. Maar waarom zou ik dat doen? Wat wil ik bereiken? Wil ik gelijk hebben? Ben ik jaloers op zo een duidelijke mening? Wil ik een beetje de intellectueel uithangen? Waarom vind ik het zo belangrijk om Gill zijn mening die voor hem veel duidelijkheid schept, het liefst kortzichtig noemen en veranderen in genuanceerdheid? Is dat beter? Ik kan mijn gevoel en ideeen daarover nu niet uit onder woorden brengen. Het heeft in ieder geval iets met kritisch zijn over je eigen standpunt.

Amanda pikt me op in Clarmont. Waar we even boodschappen doen. Ik mis het koken dus ik koop de ingredienten voor nasi met banaan en sateh-saus. Tijdens het tochtje naar huis verder gepraat over dingen die je al doet vanaf dat je een kind bent. Amanda: mensen helpen (hoe weet ik niet meer precies). Mike: ingrijpen als stoere kinderen andere kinderen pestten op de lagere school. tegen de stoerdere kinderengepeste kindjes beschermen tegen de stoere kinderen. We hebben het erover of we daar op latere leeftijd nog iets mee doen. Amanda: ja, want nu psycholoog. Ik kan alleen maar de asso iatie leggen dat ik nu in het onderwijs graag opkom voor de mensen die het wat moeilijker hebben dan de anderen. En in mijn onderzoek ben ik ook bezig met in- en uitsluiten, maar dan meer gerelateerd aan het collectief. Ik realiseer me daardoor dat ik op de lagere school alleen in die rol kon zitten als ik zelf nergens bij hoorde, of in ieder geval niet bij de ‘stoeren’ en niet bij de ‘gepesten’, hoewel ik wel vriendjes had die ook ‘nergens’ bij hoorden. Anyway, een duidelijk herkenbare identiteit had ik geloof ik niet.

Mooi palet van verschillende kleuren, geholpen dooe het glas waardoor de foto genomen is.

‘S avonds dus nasi achtig gerecht gemaaakt en fotos gekeken van het tripje met Gill. En van Amanda’s drie jaar cruiseschip werk en rondreizen. Om 2300 naar bed in het vreselijk warme plakkerige logeerkamertje voor aziatische studenten. Had de fan aan moeten zetten, maar dat vergat ik … Zzz

16. Pensioen uit NL

Categories: Oz-thoughts
Tags: No Tags
Comments: No Comments
Published on: 18/01/2012

Pensioen uit NL

Hoef niet meer te melden dat ik weer hardgelopen heb; ga er naar vanuit;-)

Gill krijgt iets van 100 euro pensioen uit Nederland! Erg om gelachen want hij wilde het helemaal niet. Tot ze hem vanuit de lokale gemeente hier verplichtten om de boel in te vullen. Toen heeft hij alle baantjes die hij heeft gehad sinds 1961 ingevuld (paar A4), zodat iemand dat in NL moest gaan overtypen. Maar goed, hij krijgt het wel! En wij maar crisis hebben; haha. Erg om gelachen.

Vanochtend wezen zwemmen bij Mullolo beach, 10 minuten rijden. Daar is bij een rots het as van Marijke uitgestrooid. Paar mooie foto’s gemaakt van Gill en een klein bosje bloemen voor Inge en Frank (en henzelf). Erg bijzonder om daar te zijn. Daarna heerlijk wezen zwemmen. Prachtig strand!

Ben er trouwens achter dat het Southern Cross ook een sterrenstelsel is wat je vooral hier kunt zien. Niet alleen een bloem dus, ahum. Weer wat geleerd.

Na het zwemmen de verzameling brieven van Gill aan zijn moeder gezien: hele ordner vol, elke brief netjes in een plastic hoesje. Wat een materiaal! Hij haalt er de twee nep-referenties uit die hij in ’66 zelf heeft geschreven over het niveau van zijn vaardigheden. Echt geweldig. Argumentatie was: ‘Who is going to check or ring Holland?’.

Na de lunch mijn verkleinde fotos op mijn blog gezet. Ook best veel werk! Ziet er best leuk uit. Dat low profile creatieve is erg lekker om mee bezig te zijn! En goed.

Nog van mijn iphone: het toilet in de tent = 's nachts niet op enge beesten staan.

Gisteren kwamen Jeff en zijn zoon weer eten. Wel grappig om te zien hoe makkelijk dat gaat. Soort grote familie. Achter de enorme muur van practical jokes zit er bij Jeff een interessante en open geest. Ook grappig om te merken dat je hier een beetje een toeristische attractie bent, als buitenlander iedereen komg een praatje maken. Ik mis net Peter, ook een vriend van Gill (ook 73), omdat die komt op een moment dat ik er nief ben. Jeff is overigens eind 40 schat ik.

Na het eten vroeg begonnen met een film ‘Groundhog day’ waarin Bill Murray oneindig dezelfde dag meemaakt, totdat hij eigenlijk zich zelf overwint en een menselijk persoon wordt. En niet meer nep is. Zoiets. Pas dan wordt hij wakker om 06:00 met de vrouwlijke producer en is de volgende dag eindelijk begonnen. Meer jezelf ontdekken en ontplooien is meer partner lijkt de boodschap. Hup daar gaan we dan! Geen gelummel meer.

Om 2300 lig ik gesloopt in bed, maarrr de film hebben we af kunnen kijken, in tegenstelling tot gisteren zzzz

15. ‘On the edge in Perth’

Categories: Oz-thoughts
Tags: No Tags
Comments: No Comments
Published on: 18/01/2012

‘On the edge in Perth’

En dat klinkt echt spannender dan het is!

Vanochtend heerlijk mezelf afgemat met rondjes hier in het park. Warm. En wat was ik nog stijf van die kilometers langs de Warren River. Thuis ga ik deze frequentie ook aanhouden voor de Roparun in mei. Verder niks gepland vandaag behalve fotos uitzoeken en lekker eten: de beloofde roasted Pork met een crocant laagje.

Die foto’s uitzoeken is toch 3,5 uur werk. Tenminste zo kun je het bijna wel noemen. Maar erg leuk. Krijg veel positieve reacties op de composities van de foto’s. Blijf het bijzonder vinden dat er op de rand van Bkuff Knoll op 1100 meter van die mooie bloemen stonden. Nul uitzicht maar wel deze verrassing. Of om er nog een romantisch schepje bovenop te doen: on the edge, onder barre omstandigheden ontstaan de mooiste dingen. Mmmm … ja!

Iets moois onder barre omstandigheden ...

Daarna op tijd met bier begonnen met Jeff en Gill. Jeff had voor onze verjaardagen twee schalen met heerlijke kaasjes en sushi meegenomen en een fles sparkling Jacobscreek en een Tempranillo-Malbec uit 2008. Heel aardig. De Jacobscreek gaat er dan ook snel aan. En dan gaan we door met de bubbels uit de cider. Erg gelachen om het ‘Bbq-en’ wat ze hier doen. Ze doen hier alles op gas en de Weber van Gill (zie eerdere post) is zo supermodern dat je er ook niet meer bij hoeft te blijven. Dus ik dat lekker afzeiken ‘that’s not bbqing!’. En zij in de verdediging: ‘this is much enviromental friendlier’. Enzovoort. Jeff en Gill hebben al wat gekke zakelijke ideetjes gehad, waar we ook erg om moesten lachen. Bv het zelf maken van diesel van oud vet en methanol geloof ik. Uiteindelijk heeft Jeff een paar duizend liter methanol laten verdampen. Over milieuvriendelijk gesproken!

Heerlijke gegeten met een glaasje wijn. Ja-on, Paul en de kinderen er ook bij. Daarna met Gill een film gekeken met Dustin Hofman. Die liep steeds vast, dus heeft Gil er een andere Dvd-speler bij gehaald die het wel deed. Ouwe nerd. Ineens was Gill weg en naar bed gegaan. Ik vermoed zo’n 20 minuten voor het einde liep de film weer vast. Grrr het einde dus niet gezien!! Gill de volgende ochtend: ‘yeahh, the end was worthless anyway.’ Dat viel wel mee toen ik vroeg of hij wilde vertellen hoe het dan eindigde

Merk dat ik sinds ik weer in de stad ben weinig inspiratie heb om te schrijven. Te druk, te veel mensen, te veel impressies, te weinig filosofie, …? Maar het is zo fijn!

14. Shiraz, sokken, appel-port en second life

Categories: Oz-thoughts
Tags: No Tags
Comments: No Comments
Published on: 16/01/2012

Shiraz, sokken, appel-port en second life

Hehe de cookabara’s geven een lachfeestje, maar gelukkig pas om 7:30. Gaat dwars door mijn oordoppen heen! Vanacht door een – bleek iets later – bull-ant gebeten in mijn voet. Dat leverde een krachtige jeuk op. Later liep hij over mijn been richting kruis. Snel licht aan en hem toch maar dood gemaakt. Vandaag jarig en naar Perth terug! Zijn een dagje eerder vertrokken, dus gaan ook een dagje eerder terug. Kan ik in Perth nog wat cultuur doen. Gill zingt ‘happy birthday’ en ik krijg zowaar een kado! Erg leuk. Mooie sokken. Roz – bleek later – had mijn sokken gewassen en gesignaleerd dat ze niet meer het nieuwst waren.

Met Gill over zijn tweede leven gepraat, wat gestart is na zijn komst in Australie. Het eerste leven gaat tot dat moment in Nederland. Hij vertelt dat dat eerste deel en de herinneringen daaraan minder van belang zijn in zijn huidige leven. Ik herinner hem eraan dat hij er heel veel over vertelt heeft, de afgelopen dagen. Het een sluit het ander niet uit. Hij heeft hier minder aan de herinneringen aan zijn leven aan Nederland, ook al vertelt hij er graag over. Zo kom ik op Douwe Draaisma die volgens mij in een van zijn boeken daarover iets zegt: een emigratie betekent voor je geheugen een nieuw begin, echt een soort opnieuw geboren worden. Dat staaft hij ook door te laten zien dat er bij emigranten twee pieken zitten in helderheid van herinneringen: 1 van de tienerperiode en 1 van de eerste periode in het nieuwe land. ‘Gewone’ mensen hebbe maar 1 piek. Gill vertelt over de 30 jaar dat hij elke 2 maanden een brief schreef aan zijn moeder. Amanda wil graag dat hij dat vertaalt, maar hij zegt dat ze voornamelijk gaan over hoe moeilijk hij het had. Eenzijdig dus, zoals je tegen je moeder doet. Ik maak een mental note, want dat moet toch wel indrukwekkend zijn: rond de 180 brieven over het opbouwen van een leven in Oz.

We ruimen op en pakken in. Daar worden we nu echt goed in! Daarna een laatste duik in de Warren River en dan de auto in. Op naar Perth, maar onderweg nog een paar leuke stops. In Bridgetown kopen we appelcider bij de ‘cidery‘. Heerlijk spul, makkelijk te drinken, vooral als je dorst hebt. Wel 6,5 % en om 12:00 is dat nog wat vroeg. We proeven alleen. Appelwijn maken ze niet, maar hebben ze wel geprobeerd. Ze verwijzen ons daarvoor door naar Balingup het favorite homesteadje van Roz en Amanda. Daar zijn we vrij snel en delen we een flesje cider. De booze-grapjes als excuus gebruikend: ‘we really need to get some booze now; otherwise we NEVER get home’. ‘Don’t tell Roz’ erachter aan (thuis blijkt Gill alles te vertellen, dus het is allemaal een spel).

We lopen naar de ‘fruitwinery‘, waar ik – op aanraden van Amanda- graag de plum-port proef (pruim). Heerlijk, maar vooral gewoon port. Ik zie ook een appel-port staan en die is erg lekker appelig. Granny Smith. Ze legt me uit hoe dat moet: eerst appelwijn (‘fermenting’: zo hoog mogelijk alcoholpercentage), dan spirit erbij (‘fortifying’: alcohol, liefst zelfgestookt) tot 20 % en dan nog suiker tot je hem lekker vindt. Dat is dus port. Ze hebben ook likeuren staan; daarvan is het proces hetzelfde maar het eindpercentage hoger. En meer suiker erin? Weer wat geleerd, Tom! Hierbij gebruiken ze volgens mij niet het woord ‘vintage’, zoals bij wijn (bv vintage 2009). De eigenaares vraagt me of ik haar wil mailen als we zover zijn en dat ik mezelf maar die ‘crazy dutchman making his own appleport’ moet noemen: ‘then she will surely remember’. Ze zegt dat ik eigenlijk nog wel een keer moet hevelen, omdat de gistcellen onderin ongewenste smaakjes kunnen geven. Een keer is ook bij appelwijn niet genoeg. Meteen doen, als ik terug ben.

The fruit winery met de ports.

We worden voor een lunch naar een French Bakery gestuurd 10 meter verderop: daar hebben ze heerlijke broodjes zalm. Erg franse dame daar, waar we twee baquettes met zalm bestellen. Ze vertelt ons weer dat haar overbuurvrouw (de fruitwinery) heeeerlijke sangria heeft voor bij die broodjes. Ik bedank haar vriendelijk en bestel een cafe au lait, want we moeten nog rijden. Ik krijg een korte preek hoe lang het duurt dat een drankje uit je lijf is. Maar ik houd stand, todat ik Gill achter me met twee glazen sangria zie. Old booze-head. Ik bestel mijn koffie af en geef me over (met niet al teveel gemor, haha). De dames raken in gesprek en ik ga er even bij staan om te vragen of ze het boek van de winedogs kennen. De een wel, de ander niet (die van de port). Ze zoekt het op internet op en reageert enthousiast. We gaan na het broodje nog een tweedehands zaak in, maar Gill lijkt niet naar binnen te durven, dus dat wordt niks. We rijden door. In Bunbury neem ik het stuur over. Best spannend 300 km en door Perth heen! Gill wordt onderweg steeds vrolijker merk ik. Ik geloof dat hij het camperen wel een beetje zat was. Hij zegt een paar keer dat we de volgende keer dat ik er ben naar het Noorden moeten. Ik beloof even niks, want ik weet niet of en wanneer ik weer hier heen kom.

En de French bakery.

Thuis eten we een soort Tortilla. Heerlijk! Ik open de fles wijn die ik in de heuvels bij Lara heb gekocht. Een goeie Shiraz op mijn verjaardag. Yam. Ik krijg allerlei berichtjes in de loop van de dag. En ‘s avonds heb ik internet en eindelijk de kans iedereen te bedanken. Gill is compleet gesloopt en gaat om 20:00 naar bed. Ik blijf beetje doorrommelen op mijn ‘dummy’ zoals Roz mijn mobieltje noemt. Dan naar een echt bed en het is maar 28 graden, dus dat wordt en koele nacht. Morgen foto’s bekijken en uitzoeken!

13. Mediterend wandelen, maar niet heus

Categories: Oz-thoughts
Tags: No Tags
Comments: No Comments
Published on: 15/01/2012

Mediterend wandelen, maar niet heus

Heerlijk geslapen! Tot 7:15! Maar uurtje wakker gelegen tussen 5 en 6. Ik denk even dat ik jarig ben, maar dat is niet zo; morgen pas. Krijgen het al snel over de missers die Gill graag zegt te delen. Dat is niet bedoeld om zielig te doen, of aandacht te vragen, maar om ‘a couple of good laughs’ te hebben en te delen wat er allemaal mis kan gaan. Leren dus. Ik kom weer met mijn collectief waar dat ook voor zou moeten gelden. De HvA die tijdens mijn loopbaam geweldige missers maakt, maar niet wil delen, laat staan met een beetje humor. Ach, dan maar terug naar het individuele niveau. Gill vertelt dat hij toen hij voor de 2de keer en voor goed naar Autralie ging, met een Canadese maatschappij vloog. Hij had lekker gegeten en zag nog iets langs liggen wat er ongeveer uitzag als een zacht zuurstokje met een mooi bandje er om heen. Hij probeerde er een stukje af te snijden, maar dat ging niet. Dan maar een hap, waardoor hij merkte dat hij zijn – heel netjes en strak opgerolde – servet aan het opeten was. Mooie dingen.

Ik ga na het ontbijt de Warren River Loop Walk doen: 11 km beetje heuvels op een neer. Echt prachtig om tussen die pilaren door te lopen. Ik heb al eerder bedacht een verzameling fotos aan te leggen van de verschillende soorten schors. Ik kan mijn lol op. Heerlijke wandeling! Ik maak een aantal filmpjes voor mijn wandelende medemens. Intussen denk ik even dat wandelen vanzelfsprekend meditatief is, maar als mediteren ‘niet denken’ inhoudt, dan gaat dat niet vanzelf op. Ik bedenk namelijk een alternatief voor het fotoboek van de wijnhonden van een week geleden. Best moeilijk om een aantal principes die daar onder liggen te vertalen naar iets in NL. Die principes zijn globaal: 1) veel mensen houden van iets (bv wijn), 2) geven er graag iets aan uit (ook aan gadgets als kurketrekkers), 3) het iets wordt lokaal of in speciale winkels verkocht (wineries), 4) er is een gerelateerd aspect aan het iets wat veel voorkomt (hond op winery) en 5) daar zijn leuke fotos en een aantal gekke eigenaardigheden van te verzamelen in een fotoboek. Grofweg en dat dan in NL. Ik weet er twee en jij? Fotoboek maken?

De onderkant van een Karri tree als kunstwerk.

Goed, dat meditatieve is dus leuk bedacht, maar mijn kop houdt helemaal niet op met denken. Sterker nog: het denkt maar door! Letterlijk en figuurlijk. Over van alles en nog wat, maar ineens ook de dingen die ik moeiljk vind. Met rottige einden. Jezus, want een creativiteit laten hersenen ongevraagd soms zien. En dus niet alleen ‘s nachts maar ook overdag. Soms nuttig of leuk en soms gewoonweg klote. Ik ga maar tellen, zoals ik ook doe als ik zit te mediteren. En door met fotograferen en om me heen te kijken. Hemd is zeiknat, dat wil ook wel bij dit steigen en dalen en een temperatuurtje van 33 graden. En vochtig. 100 km van zee is het wel wat tropisch geworden!

'This is a tree ...' (weetjewel Paul Hogan in Crocodile Dundee?)

Onderweg kom ik langs de Bicentenial Tree. Even denk ik dat hij 200 jaar oud is, maar het gaat om het tweehonderdjarig bestaan van de nederzetting hier (Pemberton). Die boom is eerder 500 jaar oud, maar het staat er niet bij. Wat er wel staat, is dat hij meer dan zestig meter hoog is, net als het platform waar je heen kan klimmen. Daar doe ik een minuut of 10 over. Net als de Gloucester Tree twee jaar geleden. Good excercise! En mooi, indrukwekkend uitzicht. Ik ben bijna de loop rond terwijl ik ineens geritsel hoor op het pad voor me. Ah, daar heb ik de hele weg een heleboel takjes voor aangezien: een zwarte slang. Heel snel en glimmend. Iets meer dan een meter en een goede pols dik. Geen idee wat voor slang, Gill ook niet: ‘yeah … whatever’. Opzoeken dus.

Opgezocht: toch een Tigersnake (50 % van gebetenen overleven het niet).

Nu zit ik weer marron te vissen. Een netje ondiep in het zonlicht, zodat ik ze kan zien. Veel kleintjes en weinig grote. Drie keer gooi ik de netten uit en telkens een minuut of 20 wachten. Ik vang vijf kleintjes en drie grote die na even wachten ook door het gaas vallen. Te klein, dus. Als ik terug kom blijkt Gill er een te hebben. Die mag ik opeten. Ik kijk in de emmer en bedank het beestje voor het offer. Het smaakt inderdaad goed. Ik geef Gill ook een hapje. Hij loopt nog steeds te klagen over een over-behulpzame mede-ozenaar die na het meten van zijn marrons er twee van teruggooide: ‘I did not fucking asked for that, did I?’. We drinken een pinot noir van Gill. Met vis en sla misschien niet helemaal de juiste combi.

De enige marron die we hebben gegeten!
Zulke voeten krijg je na wandelen in de jungle hier!

Weer een discussie over alle social engineering die volgens Gill toch vooral van links komt en niet veel oplevert. Op zich interessante discussie, maar bijvoorbeeld tbs afschaffen en lijfstraffen (of erger) weer invoeren gaat mij te ver. Hij haalt wel interessante argumenten uit de kast: dat was al 150.000 jaar effectief! Ik vraag of dat ook geldt voor het kapitalisme. Ja: als je een mammoet had gevangen vertelde je niet aan degene waarmee je hem ruilde hoe makkelijk het was on hem te vangen (wat hij je gekost had). Het voorbeeld is een beetje een grapje, maar over de boodschap is hij doodserieus.

Op de een of andere manier – ik ging eieren bakken geloof ik – komen we gelukkig op een ander onderwerp: natuur (of vrouwen?). Ik vertel over het plezier wat ik had met het wandelen laatst in de duinen in Schoorl. Hij vertelt dat hij met zijn eerste vriendinnetje in de duinen bij Aerdenhout een keer heeft gevreeen en er toen 20 welpjes van de padvinderij voor hun stonden. Hij voelt nog steeds het verdriet wat hij toen had toen het een paar maanden later uitging. Een relativerende uitspraak daaroverheen is dat romantiek pas in 18de eeuw is uitgevonden. Dus waar hebben we het over?

Als we thuis in Perth zijn gaat Gill nog een pork roast maken met een crocant velletje in zijn super weber met een bleeper die je aan je riem kunt hangen die je vertelt of hij klaar is. Er zit namelijk een pen in het vlees met die van alles meet en dan op afstand communiceert met dat ding aan je riem. Haha, Gill en zijn gadgets. Dat vlees is zo lekker als ‘the bees knees’. Weer een uitdrukking. Na de milo met whiskey weer slapen. Zzz

12. Morrons en marrons

Categories: Oz-thoughts
Tags: No Tags
Comments: No Comments
Published on: 15/01/2012

Morrons en marrons

Werd wakker vanacht en ineens moest ik denken aan die bloem: de southern cross en het Australische fusion restaurant in Haarlem waar ik wel eens met Inge heenga. Weten zij dat het een bloem is? Vast, maar ik heb daar nog geen foto of zoiets gezien, wat die relatie legt. Dus moet ik ze niet nodig een van de foto’s van die bloem mailen die ik gemaakt heb op de Bluff Knoll?

The Southern Cross

En als we dan toch bezig zijn: waarom doen ze geen maandelijke wedstrijd wie de mooiste foto in Australie heeft gemaakt? Die wint dan een diner. En ze kunnen die foto’s gebruiken voor op (een netwerkstukje van) hun website en in hun restaurant. Sterkere band met klanten en mogelijk komen er nieuwe bij. God, wat een goed idee! En jezus, wat een fantasie heb ik als ik in bed lig en mijn gedachte op hol slaan! Misschien gewoon die foto als grapje mailen. Iets amders: als het hier volle maan is, geldt dat dan ook voor NL? Ik ga vervolgens over op mijn onderzoek: de mogelijke kern van mijn volgemde artikel, maar dat plak ik in een notitie die ik nog ga uitwerken. Gaat hier een beetje ver. Om 6 uur gaat mijn hoofd uit en val ik weer in slaap.

Om 7 uur ontbijt! Gill is al wezen zwemmen om 6 uur en lekker op dreef. Ooit gehoord van ‘Percussion maintenance?’. We hebben het allemaal wel eens gedaan: een klap op bijvoorbeeld de TV als hij gek doet. Een persoonlijk gezegde van Gill en zijn vrienden, geloof ik. We pakken snel in en om half negen trek ik wat baantjes in zee. Raak even in gesprek met een dame van in de 70 die vanwege haar heup al heel haar leven hier loopoefeningen doet door in het water heen en weer te lopen. Zij vertelt over hij onvrede met hoe ze in Oysterbay de zee proberen te beheersen. ‘Laat de zee zijn gang gaan; je houdt het toch niet tegen’ zegt ze. Gill vindt het vijf minuten later maar onzin: er is hier al 20 jaar niks veranderd. Twee verschillende opvattingen? Ik zeg tegen Gill ‘ofcourse you know better!’ Hij lacht en ik laat het voor wat het is.

We gaan op weg naar Pemberton en verheugen ons op de marron-kreeften die we eind van de dag zullen eten aan de Warren river. Maar pas op want: ‘we are counting our chickens before they have hedged.’ Pemberton is een heel leuk, beetje alternatief stadje (veel winkeltjes met wierook). We eten er een pie en ik koop wat kadootjes. Voor 3 dollar 1 mail verstuurd in de communal services!! Kan beter snailmail gebruiken. Het stukje higwhay (1) rond Pemberton en Whalpole is het mooiste dat ik ooit gezien heb. Helemaal als je zelf rijdt, wat ik vanaf het laatste stadje doe. Gill vertelt over het boek ‘She‘ waarin een 4000 jaar oude jonge vrouw door ontdekkingsreizigers wordt ontdekt ergens in een jungle. Associatie is denk ik dat ik zeg dat het lijkt alsof een groene zee zich voor ons opent terwijl er door rijden. Boek had hij het 2 jaar geleden ook over. Dat herinnert me eraan dat ik mijn schrift moet bekijken met aantekeningen van twee jaar geleden. Morgen.

We stoppen even bij de winery Somerset Hill waar ik 2 jaar geleden de lekkerste pinot noir ooit kocht (2004 of 2005). Met Inge toen deze bruin-rode portachtige wijn soldaaat gemaakt. Nu gaat de smaak van die uit 2009 weer die kant op. Dus die gaat mee naar NL. Ik proef ook die uit 2010 en zeg dat ik de eerste iets zoeter vind. Dat is al een aantal keer gezegd vandaag; het hangt in de lucht zegt de eigenaares. De Merlot vind ik niks, maar de sparkling pinoit noir- chardonay is wel weer heerlijk. Kortom ik neem hetzelfde mee naar huis als tweejaar geleden. Saai! Maar wel lekerrr! De eigenaar verteld nog een keer waarom de druiven op een noordelijke helling staan. Het feit dat ze er dan langer over doen maakt de wijn karakteristiek. Ook hebben ze sinds 1998 niet geirigeerd, wat er voor zorgt dat je de druiven dwingt zelf diep naar water te zoeken. Draagt ook bij aan de smaak. Weer wat geleerd; leuk om deze mensen weer te zien. Ze hadden de winery te koop maar hebben hem weer van de markt gehaald.

Gill heeft het steeds over het geluk dat we steeds hebben met het weer en de campeerplekjes. Dat komt door mij zegt hij. Analoog aan wat een al 20 jaar vastgeketende medegevange in The Life of Brian tegen Brian zegt, als hij de volgende dag aan het kruis genageld wordt, noemen we ons steeds ‘lucky, lucky, lucky bastards’. Maar goed, we hebben dus weer een heel mooi plekje aan de Warren river in Drafty’s camp in ‘the cathedral of nature’: de enorm hoge Karri en Jarra trees die als een verzameling dikke pilaren om ons heen een meter of 50 recht omhoog reisen. Het geluid van de wind hoog in deze bomen, waar de bladeren zitten, klinkt als de golven in Point Anne voorbij Bremer Bay. Heel fijn.

Kangaroo paws, bij ons kampeerplekje.

Dan hebben we een ervaring wat ik graag ‘Morrons catching marrons’ zou willen noemen. Op pad met een beetje houtje touwtje netten en zeker een houtje touwtje aanpak. Ik ga dat niet helemaal uitleggen, maar het belangrijkste wat m.i. verbeterd kan worden (en meteen een illustratief beeld geeft) zijn de oude kouzen van Roz waar het aas in zit en de manier waarop dat in het net bevestigd zit. Aan de andere kant is dit nou ook wel weer net de lol die je met Gill kunt hebben. Overigens ‘vangen’ we twee kleintjes, die meteen door het gaas vallen en een grotere die net groot genoeg is (lijf 80 mm). Ik, watje, vind het zielig en zet hem op een rots waar hij achteruit (voor hun waarschijnlijk vooruit) vanaf wandelt. Ik maak nog net een paar fotos.

De marron in zijn achteruit de rots af.

‘s Avonds eten we dus bacon and eggs en tellen we onze kippen voor de volgende dag weer te vroeg. Met een glaasje wit van de winery. Mmm. Gill vraagt waar ik het over wil hebben. Ik schrik, want dat is nog niet voorgekomen en ik heb niet iets paraat. We komen op tradities en ik vertel over Sinterklaas binnen onze familie. Wij wisten al heel snel van mijn moeder dat hij niet bestond. Gill is heel verontwaardigd, maar als ik hem vertel dat we toen ook met gedichten bij kado’s in de weer gingen zakt dat weer weg. Gill was heel teleurgesteld toen hij hoorde dat Sinterklaas niet bestond. Hij was bang dat hij geen kado’s meer zou krijgen. Als ik zeg dat ze dan toch voor die tijd ook ergens vandaan kwamen, herhaalt hij wat hij wel vaker zegt: ‘we learned totally nothing in our upbringing, zero, zilts.. So we were dumb’. Voor mezelf denk ik vooral naief. Gill heeft over de tradities bij Roz thuis. Daar heeft paps door hard te werken een miljoenenboerderij opgebouwd, waar zij heel trots op is, maar het was een minder leuke jeugd. Er was niet veel luxe en minder kado’s. Ik moet aan Amanda’s opmerking denken dat ze ook haar moeders levensverhaal gaat vangen. Dat kon wel eens erg indrukwekkend zijn. Roz vertelt alleen niet graag zeggen zowel Gill als Amanda. Ik mijmer nog even door over de verantwoordelijkheid die mijn zus en ik hadden mbt het niet vertellen aan andere kinderen dat Sinterklaas niet bestond. Dat soort dingen hebben ons natuurlijk gevormd. Tot een beetje dwarse, niet-meedoenerige types? Mmmm.

Dan krijgen we het over wat er na de dood komt. Gill heeft het over verschillende versies van hemels en persiflages daarop. Ik raak een beetje geirriteerd want hij is toch een atheist? Hij raakt daarop pissig en zegt dat niemand hem er iets zinnigs over kan zeggen, ook niet de mensen die doorgeleerd hebben en een PhD op zak hebben. Hint hint. Als Gill zegt dat ik daar allemaal nog lang niet mee bezig ben, leg ik uit waar ik zit met het denken over sterfelijkheid. Meestal sterkt het me om nog bewuster te doen wat ik al doe. Als ik nog twee weken heb? Dan doe ik nog geconcentreerder wat ik nu al doe. Geen nieuwe dingen. Ik vertel dat spirituele en wetenschappelijke auteurs mij daarbij vormen. Vooral Pim van Lommel met Eindeloos bewustzijn vindt Gill interessant, als ik daarover vertel. En ik bedenk dat ik ook het stukje met opzoeken waar iemand voor de grap uitlegt hoeveel mensen er eigenlijk in de hel en hemel passen.

Voor een avondje met geen onderwerp werd het toch best interessant! Na een milo (ovaltine?) met 12 jaar oude whiskey (zonde!?) stappen we onze tenten in. Met oordoppen slapen tegen het snurken. En de cookabarra’s!!!

11. Goede en verkeerde verwachtingen

Categories: Oz-thoughts
Tags: No Tags
Comments: No Comments
Published on: 13/01/2012

Goede en verkeerde verwachtingen

Beginnen de dag goed! Om 7 uur op en lekker crueslie/ weetbix met fruit. Wordt wel tijd om vandaag weer eens naar de Wc te gaan. Nu 48 uur geleden. Twee koffie verder heb ik dat probleem opgelost, gelukkig. Om negen uur ricthing Oysterbay wandelen. Gill gaat snorkelen en ik rennen op middleton beach. Mooie schelpen onderweg! Heel fijn zo’n leeg strand. Af en toe iemand met hond of kinderwagen. Beetje zwaaien en gedag zeggen. Tijdens het lopen ook wat andere rugoefeningen gedaan. Wordt nog eens wat. Op de terugweg pak ik de schelpen op die ik op de heenweg heb gezien. Wonderlijk hoe precies je dat dan nog weet. Had ik bij Bluff Knoll ook: een boom met een mooie kleur schors. Op de terugweg dacht ik op een gegeven moment ‘hier was hij toch?’. En ja hoor, van al die bomen onderweg zag ik hem voor de tweede keer. Toch een soort fotografisch geheugen? Me nooit opgevallen.

Gill, the man, met op de achtergrond Middleton beach.

Na ik denk (hoop?) een uur rennen ben ik terug bij Gill en neem ik het snorkelen over. Hij had een stingray gezien. Ik alleen haring en nog twee andere soorten. Niet heel spannend, wel heel lekker. Daarna lopen we voldaan terug naar de tenten, waar ik wat typ en Gill eieren met spek bakt. Ik doe niet mee en eet broodje met sla en sardientjes uit blik. Beetje zout en peper erop, mmm. We nemen er een biertje bij. Dan komen er nog gekookte maiskolven langs. Ik denk enigszins aan een gevoel van met mate eten, dus ik neem er een. Met een beetje zout. En een glas witte wijn. Kun je met mate bourgondisch eten? Mwoah. Ik zeg: ja. En iets in mij zegt ook: nee. Als je maar tevreden bent en blijft over jezelf. Dat bepalen is overigens best moeilijk. Maar goed, dat terzijde; zoals Gill vaak zegt: ‘Or whatever…What was I on about?’ als hij even een zijpad ingeslagen is en weer terug op zijn verhaallijn wil komen.

Tijdens de lunch vertelt Gill een van zijn grappige verhalen over vroeger. Op de een of andere manier hebben we het over geweren en pistolen gekregen. Hij zegt ineens dat de politie zijn luchtbuks vroeger heeft ingenomen, na het schieten van kogeltjes op de ramen van de overburen onder een schuine hoek. De buurman zag ze op een gegeven moment en voor ze het wisten was de politie aan de deur. Buks weg en voorkomen. De rechter heeft ze vermanend toegesproken, de luchtbuks definitief ingenomen en 100 gulden boete opgelegd voor zowel Gill als voor zijn maatje. Klap met de hamer, next case. Gill staat op en zegt ‘dat is niet eerlijk ‘. ’150′ zegt de rechter en weer een klap met de hamer. Hij moet er nu om lachen: ‘another stuff up, hehehe!’. Dat laatste met zo’n rokerig whiskey-lachje.

Weer een mooie uitdrukking, maar ik weet niet meer in welke context: ‘Born on the wrong side of the track (or fence)’. Spreekt voor zich.

Vandaag nog even in Said gelezen. Over de kracht van het woord: als ies ergens geschreven staat is het meer waar, in deze wereld, dan wanneer dat niet zo is. Vooral het feit dat het maar op 1 manier is beschreven is link volgens hem. En dan bedoelt hij niet perse in de krant of in een boek, maar elk ding wat in tekstvorm bestaat. Open deur misschien. Of niet? Alles wat ik hier in deze peins-posts on the fly over Gill vertel geeft degene die Gill niet kent een door mij geselecteerd beeld. Zelfs de Gillkenner moet misschien zijn best doen om zijn of haar beeld vast te houden. Anyway, om een goed beeld van Gill te krijgen – nb daar zijn deze posts helemaal niet voor bedoeld – moet je, als je hem niet kan ontmoeten, meerdere dingen over hem lezen. Bijvoorbeeld de lifehistory die Amanda van hem maakt. Ben trouwens benieuwd wat haar aanpak is als het gaat om waar hij over vertelt en welke dingen zij daaruit selecteert om mee te nemen om een beeld van hem te creeren. Zoals ik al zei: de bron is onuitputtelijk. En zij is niet neutraal denk ik, als dochter.

Nieuwe immigranten krijgen hier wel eens te horen: ‘Keep your nose clean and don’t fuck up’. Guiseppe (?), een Italiaan die Gill kent, nam dat heel letterlijk toen zijn vrouw vroeg of hij eens wilde stoppen met in zijn neus peuteren en of zij ook eens boven mocht zitten bij het vrijen. ‘That is impossible, because on arrving in Asutralia my uncle said to keep my nose clean and not to fuck up’. Ik moet wel lachen, maar twijfel want er zitten mogelijk meerdere lagen in: nam hij het letterlijk en bedoelde hij het nog steeds letterlijk toen hij het zei? Of nam hij zijn vrouw in de maling? Gill denkt eerst dat ik de grap niet snap en gaat hem uitleggen. Uiteindelijk leg ik uit waarom ik naast de oppervlakkige grap meer wil weten uit nieuwsgierigheid. Kennelijk is het eerste het geval.

Nog wat uitspraken over relaties: ‘Better to get negative attention then no attention at all’ en ‘Once they undermine you: get out’. Het eerste gaat over het gezonde elkaar pesten. Hef tweede over ‘a m man has got to do what a man has got to do’.

Op zoek naar wifi en op het moment dat ik het vraag in een backpackers zie ik dat ik Eduroam heb. Ik draai me om en zie de UWA. Mooi! Heel mooi. Weer een post verstuurd. Moet ineens aan Elke denken want ik zie allemaal paardrijddingen hier en op het strand veel paardensporen. Dat heb ik nou weer net niet in de mail gezet. We gaan op bezoek bij een fort. Ik verwacht iets in natuursteen, maar het is voor WO I opgezet, dus valt een beetje tegen. Daarna naar een Whaling station, waar ik van verwacht dat daar walvissen gespot kunnen worden. Maar het is een fabriek waar gevangen walvissen tot de jaren 60 (?) aangeleverd en verwerkt werden. Heel goed dat dat nu een msueum is, maar toch weer anders dan ik verwachtte.

De oude walvisvaarder bij de 'Whaling station'.

Weer thuis heerlijke kipsate gemaakt met rijst en vroeg naar bed gegaan. Ik doe om 2130 licht uit. Gill snurkt all. Oordoppen in!!

De kipsaté en de sateh-saus trokken wat aandacht in de campsite kitchen.

10. Terug naar beschaving

Categories: Oz-thoughts
Tags: No Tags
Comments: No Comments
Published on: 12/01/2012

Terug naar beschaving

Volle maan, pikke donker om 21:30.

Niet zo lekker geslapen de tweede nacht op point Anna, maar wel weer heerlijk zon. Vandaag naar Albany. Maar eerst Gills verjaardag vieren! Beetje zingen om te beginnen. En na het ontbijt een zandtaart maken en een duik nemen. Nog voor negen uur lopen we naar het strand, waar de golven zo rommelig zijn dat ik niet ga bodyboarden maar met Gill mee ga zwemmen in de door een zandbank afgesloten rivier. Eerst met de sla-schaal een taart gemaakt met een paar schelpen die ik voor Sym en Sterre heb verzameld. Ik neem de camera over van Gill als hij het water ingaat. Hij houdt zijn T-shirt aan zodat kleine kinderen de film ook kunnen zien. Hij roept dat het ontzettend zout is en niet onder water kan komen. Ik ook er ook in. Intussen komt er een stel met een fourwheeldrive. Hij vist, zij leest. Het is niet alleen heel zout, het stinkt ook ontzettend naar zwavel!

Zandtaartje voor Gill.

We besluiten ons toch maar even in de gewone zee af te spoelen. Gill legt nog aan de visser uit dat hij jarig is. Ik ben verbaasd: waarom? Hij zegt dat jij bang was dat ze dachten dat we loonies waren met die zandtaart op het strand. We lopen naar zee en ik laat Gill nog zo’n blue bottle zien. Als we erin lopen zien we weer een zeeleeuw/ zeehond in de golven. Deze rijdt echt mee in de golven. Wat een mooi gezicht die eigenwijze kop er boven uit. Hier een filmpje van iemand anders en hier nog een.

Terug bij de tenten drinken we nog koffie en gaan we de boel inpakken. Daarna op maar Albany. Onderweg luisteren we naar een talking boek van Bill Bryson – The thunderbolt kidd. Over de belevenissen van een jongen tussen ongeveer 3-15 jaar in de jaren 50 in Demoin US. Het tijdperk van de opkomende techniek in het huishouden en op allerlei andere gebieden. Erg grappig en het zet je ook aan het denken, als je hoort waar allemaal apparaten voor waren. Omdat het kon. De verhalen doen me aan die van Gill denken: een oneindige verzameling annekdotes die eenmaal in kletsmodus er onophoudelijk uit komen, alsof het gisteren was.

Ik rijd het laatste stuk Albany in todat we bij de Rose Garden camping zijn. Hier is alles gecultiveerd tot en met het strand aan toe. Bah, wat een verschil met het totaal pure point Anna. Ik krijg zin om chachrijnig te worden, maar het lukt niet, omdat we net op tijd in het water liggen. Ok, een in zee drijvende installatie waarin je baantjes kunt trekken, maar het doet de trick. Als ik een pelikaan zie 20 meter verder ben ik weer blij. Maar ik moet wel even switchen dus, wat ik aan Gill probeer uit te leggen. Hij snapt het niet en denkt dat ik weg wil. Not at all, zeg ik.

De mooie kleuren van Oysterbay in Albany.

Drank en eten gehaald in Albany. We eten bacon and eggs en worstjes op brood. Met wijn! Proosten nog een keer op Gills verjaardag. Hij heeft het steeds humorvol over de ‘being on the way out’ en ‘counting down’. Ik denk dat Gill nog makkelijk 10 jaar meegaat, als het niet meer is. Ik zeg ‘a couple of more years Gill! Hij: ‘Is that all I get, is it?’. Intussen krijg ik smsjes van Tmobile dat ik mijn dagelijkse en dan mijn maandelijkse datalimiet heb bereikt. Fuckzooi. 3 mails verstuurd, 5 Apps (met een foto van Sterre met geverfd haar?). Misschien zjjn er dikke mails binnen gekomen. In ieder geval was ik max 10 minuten online. Ik besluit ook hier dat het me niet kan schelen; ik moet dus op zoek naar wifis om deze mails te versturen naar mijn blog. Gill belt met Roz; zjj past op bij Paul en Ja-On. Ik zeg dat ik naar bed wil, maar Gill schenkt nog een wijntje in: one for the road.

«page 1 of 2

Archives
Categories

Welcome , today is Saturday, 23/09/2017